(رویای لبخند) به نام تکسوار آسمونها

در آخرین لحظه ی دیدار به چشمانت نگاه کردم

 و گفتم بدان آسمان قلبم با تو یا بی تو بهاریست

همان لبخندی که توان را از من می ربود بر لبانت زینت بست .

و به آرامی از من فاصله گرفتی بی هیچ کلامی .

 من خاموش به تو نگاه می کردم و در دل با خود می گفتم :

ای کاش این قامت نحیف لحظه ای ، فقط لحظه ای می اندیشید

 که آسمان بهاری یعنی ابر ، باران رعد و برق و طوفان ناگهانی .

 و این جمله ، جمله ای بود بدتر ازهر خواهش برای ماندن و تمنایی بود برای با او بودن ...